Aytekin KALENDERRize’de gençlik var… Ama nerede?
Sokakta mı?
Bir eğitim bir spor faaliyetinin içinde mi?
Üretimde mi?
Tüketimde mi?
Yoksa ekranda mı?
Eskiden akşam ezanı bir alarmdı. Eve girmemek için direnen çocuklardık biz.
Misket cebimizde, plastik top elimizde, “13” maçının derdindeydik.
Saklambaç oynarken mahalleyi ezberlerdik.
Şimdi çocuklar… Haritayı telefondan açıyor ama sokağın adını bilmiyor.
Evet, teknoloji güzel de… Bu kadar da içine girilmez ki!
SPOR VAR AMA SAHA DOLU MU?
Rize’de imkan yok diyemeyiz.
Okullar Arası Triatlon İl Birinciliği…
Yüzme, bisiklet, koşu… Gençler çatır çatır yarışıyor.
Kazananlar Antalya’da Türkiye finallerine gidiyor.
Masa tenisi desen…
Yenişehir Spor Salonu’nda iki gün boyunca ter, heyecan, mücadele.
Demek ki ne var?
İmkan var.
Ama soru şu:
Bu imkan kaç gencin hayatına değiyor?
Tribün boşsa, salon yarı doluysa…
Bir yerde eksik var demektir.
“Yapıldı” demek yetmez…
“Yaşatıldı” diyebiliyor muyuz?
Her yapılan tesis, içine genç girince anlamlıdır.
PARMAK KASI MI, KARAKTER Mİ?
Bugünün çocuğu hızlı…
Ama nerede hızlı?
Ekranda.
Refleksi yüksek…
Ama nerede?
Oyunda.
Peki ya gerçek hayatta?
Topa vurmayı bilmeyen, bisiklete binmeyen, koşarken nefesi kesilen bir nesil…
Ama parmaklar jet gibi.
Kusura bakmayın ama bu işte bir terslik yok mu?
Çocuk düşmesin diye sokağa bırakmıyoruz…
Ama içe kapanmasına seyirci kalıyoruz.
Eskiden dizimiz kanardı, şimdi ruhumuz yoruluyor.
“Telefonu bırak” demek kolay…
Ama bırakacağı alternatif nerede?
KİTAP VAR AMA OKUYAN VAR MI?
“Çayla Kitap Projesi”…
Güzel iş.
Hem de çok güzel.
Gençler kitap okuyor, tartışıyor, düşünüyor.
Sibel Eraslan’ın “Kadın Sultanlar” kitabı üzerine analiz yapıyor.
Kahoot’tan sorular çözüyorlar.
Bak işte…
İsteyince oluyor.
Demek ki mesele şu:
Genç hazır…
Yeter ki sen kapıyı aç.
Ama bu işler ayda bir etkinlikle olmaz.
Süreklilik ister.
Alışkanlık ister.
Kitap bir gün değil, her gün olmalı.
MESELE SADECE İMKAN DEĞİL
Rize’de spor var.
Etkinlik var.
Proje var.
Ama mesele sadece “var” meselesi değil.
Mesele şu:
Genç o işin içinde mi?
Aile itiyor mu?
Öğretmen yönlendiriyor mu?
Şehir sahip çıkıyor mu?
Yoksa herkes topu birbirine mi atıyor?
“Ben yaptım” diyen çok…
Ama “Ben ilgilendim” diyen az.
KALENDERCE
Gençlik boşluk sevmez.
Ya sen doldurursun…
Ya telefon doldurur.
Ya da kötü alışkanlıklar…
Ya sahaya çıkar…
Ya ekrana gömülür.
Ya terler…
Ya tükenir.
Bu işin ortası yok.
Şehir olarak karar vermemiz lazım:
Ekran nesli mi yetiştiriyoruz…
Yoksa hayatın içinden geçen bir nesil mi?
Unutma…
Sokağı olmayan çocuğun,
Hayatı da eksik olur.
