Aytekin KALENDERBABA OCAĞINDA DİNLENMEK Mİ, MEMLEKETE MESAJ VERMEK Mİ?
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, bayram günlerinde yine rotayı Rize’ye, daha doğrusu baba ocağına çevirdi. Çarşamba, perşembe, cuma ve cumartesi gecelerini Rize’deki evinde geçirdi. Gündüzleri ise şehrin belli noktalarında vatandaşlarla bir araya geldi, bayramlaştı, mezarlık ziyaretleri yaptı, komşularıyla selamlaştı.
Bu ziyaretin en dikkat çeken tarafı şuydu: Ortada çok yoğun bir siyaset trafiği görüntüsü yoktu. Öyle “şu başkan geldi, bu bakan talepler sundu, şu dosya açıldı” telaşı pek hissedilmedi. Daha çok dinlenmeye, kafasını toplamaya, memleket havası almaya dönük bir tablo gördük. Zaten insan bazen en çok kendi toprağında susup dinlenir. Gürültü Ankara’da, İstanbul’da kalır, iç ses Güneysu’da duyulur.
RİZE’YE GELMEK, SADECE TATİL DEĞİLDİR
Elbette ailesiyle birlikte başka bir yerde de bayram tatili yapabilirdi. Deniz kenarı, yurt dışı, daha sakin ve daha korunaklı bir seçenek bulunurdu. Ama o, yine Rize’yi seçti.
Bu tercih sıradan değildir.
Çünkü Recep Tayyip Erdoğan sadece Rizeli değildir. Rizelinin o inatçı damarını, Karadenizlinin o atak mizacını, kıvrak zekâsını, yer yer hırçın ama net karakterini de taşıyor. Haliyle insan dönüp dolaşıp kendi mayasına geliyor. Çayın buğusu, dağın sisi, yaylanın rüzgârı insana çocukluğunu da hatırlatır, yükünü de hafifletir.
“İnsan en çok kendi toprağında yorulur, en çok yine kendi toprağında dinlenir.”
HANDÜZÜ SADECE YAYLA DEĞİL, HATIRADIR
Bu ziyarette Handüzü’nün ayrı bir yeri var. Çünkü Handüzü, Erdoğan’ın siyasi hafızasında öyle sıradan bir yayla değildir. İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı olduğu dönemlerde, siyasi yasaklı süreçlerin gölgesinde geldiği, destek gördüğü, moral bulduğu yerlerden biridir.
O günlerde Güneysu hep yanında durmuştu. 2000’li yılların başında, Anavatan Partisi’nin şehirde güçlü olduğu dönemlerde bile Güneysu’nun tavrı farklıydı. Sadakat gösterdi. Vefa gösterdi. Erdoğan da bu vefayı unutmadı. Bugün yine bayramda Rize’yi seçmesi biraz da bunun ifadesidir.
Bazı şehirler oy verir.
Bazı şehirler omuz verir.
Rize, Erdoğan’a yıllarca omuz veren şehirlerden biri oldu.
“Vefa, sözle değil, dönüp geldiğin kapıyla ölçülür.”
DÜNYA YANIYOR, TÜRKİYE AYAKTA KALMAYA ÇALIŞIYOR
Bir yanda İran ile İsrail arasındaki gerilim, öte yanda Suriye, Irak ve bölgenin kırılgan yapısı. Dünya diken üstünde. Türkiye ise hem sınır güvenliğini hem iç dengelerini korumak için bu süreci dikkatle izliyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bu tabloyu Rize’den takip etmesi de ayrıca anlamlıydı.
Çünkü bazen devlet aklı Ankara’da çalışır ama kalp memlekette atar.
Tabii işin bir de ekonomiye bakan yüzü var. Vatandaş bugün cebine bakıyor, mutfağına bakıyor, pompaya yanaştığında iç çekiyor, faturayı görünce “u şaştık kaldık” diyor. 2020 sonrası pandemi, deprem, küresel krizler derken Türkiye ekonomisinde ciddi bir yıpranma yaşandı. Bu da doğrudan sofraya yansıdı.
Kimse inkâr ederek bir yere varamaz.
Ama sadece yakınarak da yol alınmaz.
Güçlü devlet olmak bazen ağır bedeller taşımayı da gerektirir. Etrafımızdaki coğrafyaya bakınca bunu daha net görüyoruz. Vatanın bütünü tehdit altındaysa, tek başına para da huzur da anlamını yitirir.
“Cebin dolu olsa da, memleket darda ise yürek rahat etmez.”
RİZE, SADECE HASRET DEĞİL; BEKLENTİ DE TAŞIYOR
Cumhurbaşkanı’nın bu ziyareti Rize açısından duygusal olduğu kadar siyaseten de anlamlıydı. Evet, memleket hasreti vardı. Evet, bayramın sıcaklığı vardı. Evet, baba toprağına dönüşün insani tarafı güçlüydü.
Ama işin bir de diğer yüzü var:
Rize bu ziyaretten ne kazandı?
Bu geliş gidişin şehre somut yansıması ne olacak?
Yatırım mı, mesaj mı, moral mi, beklenti mi?
Asıl soru şimdi burada duruyor.
Çünkü Rize, sadece ağırlayan şehir olmak istemiyor.
Aynı zamanda karşılık da görmek istiyor.
KALENDERCE
Memleket bazen bir evdir, bazen bir sığınak.
Bazen yalnızca dinlenilen yer değil, insanın kendine döndüğü aynadır.
Rize yine kapısını açtı.
Şimdi sıra, o kapıdan içeri giren hatıranın şehre ne bırakacağını görmede.
Yarın ki yazımda Cumhurbaşkanının ziyaretinden kazanımları anlatacağım.
