Osman ÖKSÜZDün akşam sahada bir şey gördük. Uzun haftalardır özlediğimiz bir şeyi.
İstek. Mücadele. Karakter.
Çaykur Rizespor, Kocaelispor karşısında sadece üç puan almadı; yeniden “varım” dedi. Bu maç bir kırılma anıydı. Ya özgüven geri gelecekti ya da tribünlerin sabrı biraz daha zorlanacaktı.
Futbolda hata olur. Yanlış pas verirsin. Yanlış tercih yaparsın. Performansın dalgalanır.
Ama koşmamak olmaz. Mücadele etmemek hiç olmaz.
Dün sahada en çok bunu gördük.
Kocaelispor iyi organize olan, kompakt oynayan, teknik ekibi güçlü bir takım. Böyle bir rakibe karşı ortaya konan oyun, galibiyetten daha değerliydi. Çünkü bu galibiyetin temelinde disiplin ve inanç vardı.
Özellikle birkaç isim parantezi hak etti.
Mithat… Sahanın her yerindeydi. Tekmeye kafa uzatan, rakibi bozan, oyunun direncini yukarı çeken bir profil.
Mihaila… Skor katkısı kadar dinamizmiyle de fark yarattı.
Samet… Stoper oynayıp hücuma bu kadar katkı veren oyuncu her zaman bulunmaz.
Mebude… Sessiz ama etkili.
Gelelim işin başka bir boyutuna.
Futbol artık sadece saha içi değil, rakamların da oyunu. Ancak dün bir kez daha gördük ki yüksek maaş, yüksek performans garantisi vermiyor.
Bir oyuncu yıllık milyon euro kazanabilir ama sahada karşılığını veremiyorsa tribün bunu görür.
Bir başkası daha mütevazı bir ücretle oynar ama takımı sırtlar.
Rakamlar ortada.
Ama asıl belirleyici olan, o formayı ne kadar sahiplendiğin.
Bu takımın ihtiyacı yıldızdan önce karakter.
Paradan önce mücadele.
Dün gece bunun küçük ama değerli bir örneğini izledik.
Şimdi mesele bunu sürdürebilmek.
Bir maçlık coşku değil, devam eden bir direnç.
Çünkü lig uzun. Yol zor.
Ama mücadele varsa umut da var.
Tebrikler Rizespor.
